Columniste Eefkle Peeters.
Columniste Eefkle Peeters. (Foto: )

Carnavallen!

  Column

Ik slof achter een groot wit konijn aan dat een duidelijk doel voor ogen heeft. Ik versnel mijn pas en trek mijn jurk wat hoger zodat ik er niet over struikel, zodat ik het konijn kan blijven achtervolgen. Hij zal de weg wel weten. Ondertussen word ik afgeleid en vraag me af: welke kant moet je eigenlijk op als je niet weet waar je heen gaat? Ik zie een gast met een belachelijk hoed die me een of ander zelfgebrouwen drankje aanbiedt dat ik liefdevol afsla. Ik vervolg mijn pad en raak in gesprek met een kat over de zin en onzin van de wereld. Onze gezamenlijke conclusie is dat we gek zijn, maar dat is oké. Want diegene die een beetje gek zij, zijn het leukst. Ondertussen weet ik nog steeds niet of ik daar ben waar ik moet zijn.

Ik struikel over mijn jurk, die langer lijkt geworden? Of werd ik kleiner? Hoe dan ook, ik val. Zacht. Tegen een dikke rups. Hij rookt een waterpijp en vraagt wie ik ben. Lastig. Ik dacht dat ik wel wist wie ik was, maar misschien ben ik weer veranderd.
Ik drink wat met wat verwarde mensen en speel een potje kaarten. Dan word het wazig. Vanmorgen werd ik wakker. Ik heb wat geleerd. De schrijver van Alice in Wonderland was ongetwijfeld een fervent carnavalsvierder.

Ik ben een échte Alice-fan. Om de fantastische, diepe bijna Freudiaanse uitspraken.
'Iedereen wil een magische oplossing voor hun problemen, maar iedereen weigert in magie te geloven.' Of het witte konijn dat zegt: 'Des te haastiger ik word, des te verder ik achter kom.'

Of wanneer Alice te horen krijgt: 'Jij bent een vreselijk echt iets in een vreselijk neppe wereld, daarom heb je ook zoveel pijn.'
En het gevoel. Je hoeft geen Alice te zijn, of carnaval te vieren om raad te vragen aan een half onzichtbare kat of rokende rups. Die raad en wijsheid vind je niet alleen in mooie sprookjes of krijg je van een ander. Nee, iedereen heeft wel een rokende rups in zich (of klinkt een onzichtbare kat beter) je moet er alleen naar durven luisteren. En daarvoor, moet je, in kan het niet mooier maken, soms echt heel lang en heel hard vallen. En onthou: 'De enige weg om het onmogelijke mogelijk te maken is om te geloven dat het kan.'

Meer berichten