Marianne en Henk van den Hoogenhoff voor hun bedrijf aan de Grotestraat in Oploo. (foto: Eefke Peeters)
Marianne en Henk van den Hoogenhoff voor hun bedrijf aan de Grotestraat in Oploo. (foto: Eefke Peeters)

Schildersbedrijf Oploo eeuw oud

Op 17 februari is het precies honderd jaar geleden dat Schildersbedrijf van den Hoogenhoff in Oploo werd opgericht. In het Boxmeers Weekblad blikken Henk en Marianne van den Hoogenhoff, de derde generatie van het familiebedrijf, terug op een eeuw schilderen en ruiten zetten. De blik vooruit is korter. De vierde generatie die het bedrijf naar een tweede eeuwfeest moet leiden is er niet.

door Eefke Peeters

"Mijn opa heeft gediend in de Eerste Wereldoorlog. Hij begon als schilder aan de Loonseweg in Oploo. Hij moest nog zelf de verf maken met pigment en bindmiddel bijvoorbeeld en handmatig draaien in een verfmolen. Hij droeg in het begin een schildershemd net als Rembrandt. Hij begon 's morgens om 5.00 uur al bij de boeren de keuken met kalk te witten. Wanneer ze terugkwamen van het melken was alles klaar. In 1920 werd mijn vader, de opvolger geboren. Ik geloof niet dat hij een keuze had, maar ik heb ook nooit gehoord dat hij iets anders had willen doen. In de Tweede Wereldoorlog zat hij ondergedoken in Westerbeek. Daarna is hij bij mijn opa aan het werk gegaan. Ik zie ze nog samen op de fiets vertrekken naar Eindhoven, tussen hen in een lange ladder om de kerk te kunnen schilderen. In hun hagelwitte pak, met mooi gelakte schoenen en een stropdas. Wanneer je vroeger genoeg geld had dan liet je de muren en de plafonds ook lakken, liefst met mooie sjablonen, die ze zelf sneden uit de tinnen deksels van de verfblikken. Het werk van mijn vader en opa was veel arbeidsintensiever. Zij moesten bij iedere klus eerst de verf maken, verven, met puimsteen inschuren, afmessen, overgronden, plamuren, schuren en aflakken. En dan vergeet ik hoogstwaarschijnlijk nog iets. Na mijn studie in Boxtel gingen de ontwikkelingen snel; synthetische verf en latex, maar ook dubbelglas en hardhout. En natuurlijk de rollers, sneller en met een veel strakker resultaat. Nu wordt er afgeplakt en gespoten. Alles moet vlugger, sneller en goedkoper."

Geen twee eeuwen
"De klantenkring is een heel eind hetzelfde gebleven. Ik zie als derde generatie nu dus ook de kinderen en kleinkinderen van de klanten van het eerste uur. Het allergrootste verschil naast de verf zelf, de techniek en de klederdracht is dat het nu gaat stoppen. Want het bedrijf gaat niet meer over op onze kinderen. Onze dochter is heel creatief, maar schilderen is niet haar ding. En onze zoon woont in Praag en is kleurenblind, dus dat wordt hem niet. Maar de tijden zijn enorm veranderd, het is goed zo. Het mooiste aan drie generaties?
Nou, mijn opa schilderde in de kerk in Oploo in 1932 prachtige engelen, druiventrossen en heilige taferelen. Mijn vader moest dat in 1952 allemaal modern wit schilderen. En ik mocht in 1997 de Engelen en de druivenranken weer terug halen. Mooi toch? Wij gaan heel langzaamaan afbouwen en bedenken wat we straks willen gaan doen. Reizen denk ik, wandelen en misschien ga ik wel een schildercursus volgen."

Meer berichten