Logo boxmeersweekblad.nl


Anthony Vogels en Rianne Koolen hebben een hechte band, zeker na de nierdonatie. (foto: Tom Oosthout)
Anthony Vogels en Rianne Koolen hebben een hechte band, zeker na de nierdonatie. (foto: Tom Oosthout) (Foto: Ron Koenen)

Broer doneert zus zijn nier: 'Het mooiste cadeau ooit'

Rianne Koolen kreeg 20 oktober 2016 een nier van haar broer Anthony Vogels uit Boxmeer. De datum staat voor altijd in hun geheugen gegrift. Ze voelden zich na de operaties als herboren. En zielsgelukkig. Maar rozengeur en maneschijn was de periode na de ingrepen, zeker in het begin, niet.

Zeventien maanden later is het nog steeds spannend voor beiden of de nier goed blijft functioneren. Geen enkele arts kan ze garanties bieden. Inderdaad, 'ze', want broer en zus beleven dit proces allebei even intens. De band tussen de twee is stevig. Altijd al geweest. Na de donatie is die alleen maar inniger geworden. Anthony: "Ik heb altijd gezegd dat ik heel graag een nier wilde afstaan aan mijn zus, mocht dat ooit aan de orde komen. Toen het zover was, aarzelde ik geen moment."
Rianne Koolen (48) uit Bakel, evenals haar broer geboren en getogen in De Rips, sukkelt al sinds haar kleutertijd met nierproblemen. Toen ze zeventien jaar was, werd de diagnose syndroom van Alport vastgesteld. Een erfelijke nierziekte waarbij de kleine bloedvaatjes in de minuscule nierfiltertjes steeds verder beschadigd raken. De nierfunctie daalt langzaam maar zeker, totdat behandelingen met de kunstnier (dialyse) onontkoombaar zijn. Transplanteren is een andere optie.
Door de geleidelijkheid van de ziekte kon de neuroloog van het Nijmeegse Radboudumc Rianne tijdig kenbaar maken, dat de nierfunctie dusdanig verslechterde, dat dialyseren onontkoombaar was. "Ik wist wat dat inhield en wist ook dat ik dat niet wilde", zegt de Bakelse. "Binnen de familie hadden we het vaker over familietransplantatie gehad. Omdat mijn broers er zo van overtuigd waren dat ze me wilden helpen, gingen we ervoor."

Het traject werd in gang gezet. Riannes tweelingbroer Johnny werd in eerste instantie door de artsen geschikter als donor bevonden dan Anthony. Na maandenlange onderzoeken bleek de onderlinge match tussen Johnny met Rianne toch niet voldoende. De kaarten werden op Anthony gezet. December 2015 kregen de nu 49-jarige Boxmerenaar en zijn zus het groene licht. Anthony: "We hebben er heel veel met elkaar over gesproken. Natuurlijk heeft het ook voor je gezin (vrouw en drie kinderen red.) grote impact. Maar voor mij was het glashelder dat ik het ging doen. Ook als mijn vrouw het niet goed had gevonden." Donderdagmorgen 20 oktober 2016 werd een nier bij Anthony verwijderd en enkele uren later in de buikholte van Rianne geplaatst.

Het eerste wat Anthony Vogels, die al twintig minuten na de ingreep uit de narcose ontwaakte, was enorme pijn. "Niet normaal was het. Maar de pijnbestrijding hielp gelukkig. Daarna duurde het zo'n driekwart jaar dat ik weer de oude was. De conditie was slecht, er was echt wel wat me gebeurd. Dat voelde ik aan alle kanten, ook op mentaal vlak. Ik kreeg telkens als eerste te horen van Rianne als het niet goed met haar ging. Dat hakte er steeds weer in. Na enkele maanden werkte ik weer (docent bij Metameer in Boxmeer red.), 's avonds voelde ik me doodmoe. Ik had niet verwacht dat ik er geestelijk en lichamelijk zoveel last van zou hebben. Na de zomer van vorig jaar, ging het ineens stukken beter. Ik zou het zo weer doen. Het is het mooiste cadeau ooit dat ik gaf."

Voor Rianne was de periode na de operatie er eentje om snel te vergeten. Een lekkage op de plaats waar bloedvaten aan elkaar waren gezet, zorgde voor veel ongemak en slechtere nierfunctie. Ze had veel pijn, liep moeilijk en kreeg last van afstotingen in april en juli vorig jaar. De behandeling bij de eerste afstoting is vergelijkbaar met een chemokuur. Regelmatig vertoefde ze in het ziekenhuis. Rianne: "Eigenlijk heb ik alle complicaties wel gekregen die je kunt krijgen. Je wil niet weten hoeveel medicijnen ik dagelijks nam en nog steeds neem. Bij elke tegenslag levert de nier een klein beetje aan functie in. Ik doe er alles aan om de nier te behouden. Maar een garantie is er niet. Nooit."

Het syndroom van Alport, waar Rianne Koolen aan lijdt, is een erfelijke aandoening. Maar vreemd genoeg komt het in de familie, voor zover is na te gaan, niet voor. "Misschien dat familieleden in een ver verleden eraan leden", meent de Bakelse. "De artsen kunnen het ook niet uitleggen waar het bij mij vandaan komt. Onze twee kinderen zijn inmiddels ook op Alport onderzocht. Gelukkig hebben ze het niet en zijn ook geen drager van het gen." Inmiddels voelt ze zeventien maanden na de ingreep dat de situatie stabiliseert en dat ze actiever aan haar ondermaatse conditie kan gaan werken. "De nier functioneert goed. De zorg om afstoting zal altijd blijven. Maar op de eerste plaats ben ik vooral dankbaar." Anthony Vogels heeft zijn klas van begin tot einde meegenomen in het proces. "Mijn zus is een keer op school geweest om erover te vertellen. Ik denk dat de kinderen er veel van opgestoken hebben." Ook luisteren broer en zus op uitnodiging van het Radboudumc avonden op om belangstellenden te informeren over de familiedonatie. En wat 20 oktober betreft: 'Die dag zullen we elk jaar opnieuw samen blijven vieren', zeggen Anthony en Rianne in koor.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox